Langsung ke konten utama

laporan tanggal 23 januari 2013.

hai reeeeek.
langsung ae, lagi galau aku rek.
galau, galaaaaau banget. sampek rasane pengen nyemplung nang bejana kuah bistik ambek ngremusi kaleng rexona :(

tapi galauku tak manfaatno rek.
aku saiki iku maleh seneng ngarang koyok biyen, note ndek hapeku kebek hahahaha. opo maneh lek bendino udan ngene iki.widiiiiih. tuambah wes. dan aku yo gak keberatan lek kon pingin ngirim bakso ngono cek aku tambah giat mengarang dan tambah lemu.

aku kan wes ngomong rek, aku saiki luwih kuru.
dadi aku ngombe slimming tea koyok jare ibukku. opo o? lho engkok lek wisuda aku sik elek lak gak lucu tah.eh lucu pisan se. engkok lek aku wes gede ndelok buku kenangan, "wik aku biyen lemu on" hahaha.

trus aku kate crito rek lek aku saiki mulai akeh kerjoan, lek nganggur wes gak usum nonton starworld sampe ngiler ndek sofa. saiki kerjoanku delok-delokan mbek modul fisika, bio, mat, romantis yo rek..

tak kandani opo o aku galau.

wingi aku omong-omongan, trus moro-moro tukaran, aku purik. aku sik gak iso mengalihkan duniaku tekan kelas 8 sing notabene masa kejayaan seorang michikomiera. trus aku menuntut 'seseorang',sing kon kudune ngerti iku sopo kok iso nggarai aku galau, aku wes mencoba menerima dhe.e sing berubah,wakeh, tekan kelas 8. aku tersiksa, tapi yo aku meneng ae, soale jare penulis senenganku, wedok iku luwih mulya jasane lek meneng, masalah iku dipendem dhewe ae, soale engkok sing mbales Sing Kuasa. ah yowes, tak empet, toh suwe-suwe yo aku iso terimo. trus tibake pas aku purik udan-udan iku dhe.e ngomong dhe.e males ambek aku soale aku berubah.............................................
iku rasane dunyo diwalik, wetengku munek-munek, aku nangis, aku nelfon dede. ngglethek yo. aku gak eroh rek aku kate crito nang sopo, dadi gawe Amade Permana Sanusia a.k.a Dede, suwun sing wakeh bro kon wes ngewangi aku pacaran tekan kelas 8 biyen.
dadi tekan wingi sampek saiki aku urip koyok mek onok ragane tok ngono, maeng kuncitku ilang ae aku plonga plongo, wedi diseneni sirkus.mboh aku linglung, bingung kate tak gowo nangdi uripku.

aku nelfon dede mbek nangis, aku sedih, aku gak seneng dadi arek sedihan, dadi arek galau. tapi gak iso, wong iki berharga gawe aku, tapi ternyata aku gak seberharga iku gawe dhe.e, oh shit, langsung drop moodku.jare dede dino iki kudune kene ngomong. dede mbek pia kate ngewangi aku ngomong nang dhe.e, tapi onok bundha iku malih gak sido, doh !

kon ngerti rasane bengkerengan mbek wong sing setahun luwih onok ndek uripmu meh bendino,sing onok ndek sebelahmu kapan ae kon butuh, dan sing rela mbok ambungi masio kon ileran tangi turu? rasane koyok siktas jatuh cinta wingi bengi.

opo o ? dhe.e bal-balan, tak deloki. dhe.e nglirik aku, aku girang. delok-delokan, ati cenat-cenut. merasa mbalik kelas 7 pas aku jek seneng mas-mas sing wis lulus dan cintaku unrequited. sakit.
tapi kelas 8 moro kabeh onok ndek dhuwur. aku sampe saiki mangkane gak percoyo opo o wong-wong iso ngomong urip iku koyok roda, padahal kon iso menempatkan dirimu ndek ndhuwur terus. carane ? ojok oleh wong-wong iku nyekel rodamu. opo maneh sampe muter. soale sing iso mengendalikan roda iku mek awakmu dhewe. lek sampek onok sing muter ? yo mlayu o cek iso ndek ndhuwur terus.

aku ngerti pasti kon mulai nggumun, "arek iki kok kementus se, ga tau ngrasakno urip susah ta kok kabeh kroso gampang diomongno" urip iki ancen gampang, kon ae sing tewur, jujur. aku tau urip susah, susah nemen, gaonok sing peduli aku, aku iki sampah masyarakat. trus yo iku maeng. rodaku tak berhentikan, aku memanjat ke atas, trus tak jagrak rodane, lek onok wong cedhek-cedhek tak siram oli panas. kapok a kon wes.

kon lek pingin ngerti galau dan stres ku iku yaopo :

lek galau aku ngombe kopi, opo maneh ndek ibuk, mocafrio lek duwe dhuwik entek aku rong gelas gedhe.
lek galau aku linglung. koyok wong bodo. onok ragane tapi koyok gak napak.
dan aku....

ngeinvite dan ngefollow lanang-lanang.
gilo yo rek.

jare hayckel ancen aku murahan. tapi aku percoyo sik akeh sing seneng aku, tapi pancet ae, aku gelem e disenengi arek iki lo ckel, sing menengno aku sedinoan ilo :((

ket sadar playlistku ket maeng galau . np : GBS - when will i see you again.

kon ngerti a opo o aku ga gelem nangis ndek sekolah? soale aku lek nanges welek rek sumpah. mesti meraung-raung ngono. temenan iki. guilo kon ndeloke pasti -__-

aku maeng kate laporan opo maneh yo.............
emboh lali, aku tak menggalau dhisik ya rek, engkok tak kek i tips-tips liyane.semacem iki lo.

wes ya..
*udan-udan sampe pilek*

Komentar

Postingan populer dari blog ini

padat merayaap

ngakak. liat di tweet mas-mas mbak-mbak bikin yang hashtag nya #smp5moments. kenangannya lucu-lucu, ada yang mengenai bu surip latah 'eh jaran' iku biasane aku sing nggarai. eh dosaaaa, dosaaaaa. ngusilin orang di hidupku sama dengan hiburan tak terkira, kayak yang tadi-tadi itu sampe bikin genon nangis perkara dia kebelet pipis tapi nggak tak anterin ke kamar mandi trus tak suruh pipis di wastafel, eh nangis dia, apa salah hambaaaa? trus barusan genon marah soalnya aku bilang ke bu marinda genon pacaran. lho kan bener, tapi bu marinda gak denger, GITU AJA SAMA GENON DIBIKIN RIBUT, PELIS DEH NON, MAS ADIT IKU MARI MBOK CEKOKI BANYU TAJIN TA KOK NURUT TEMEN. masa' aku yang bikin gara-gara dia marahnya sama mas adit pacarnya yang nurut itu. katanya, 'aku iki backstreet ayahku gaeroh, engkok lek bu marinda eroh aku dikandakno ayahku, GAK LUCU GUYONMU' dalam hatiku, aku udah mendidih, 'LHA KON AKU SERIUS MBOK GAWE GUYON IKU MBOK KIRO LUCU A' aduh jadi emosi. ta...

Berita Paling Membingungkan Sedunia

Pagi ini aku terbangun dengan berita paling membingungkan sedunia. Malam tadi, kamu hanya pamit untuk tidur lebih awal. Bukan tidur untuk selama-lamanya. Keisengan macam apa ini? Tanpa keluhan, tanpa himbauan, kamu menghembuskan nafas terakhir? Aku bangun pagi dengan kebingungan, aku masih tidak tahu bagaimana aku harus merespon kabar yang aku terima. Aku bahkan tidak punya baju warna hitam. Aku tidak menangis karena aku tidak sedih. Aku hanya kebingungan. Aku sangat kebingungan. Aku berangkat sendiri menuju kediamanmu. Bertemu dengan sahabat-sahabat kita dan tatapan prihatin mereka, namun aku tetap tidak menangis. Aku masih belum bisa memahami kabar yang kuterima beberapa jam yang lalu. Bahwa manusia yang hampir tiap hari mewarnai hari-hariku telah tiada nafasnya. Aku bertemu keluargamu yang belum sempat berkenalan denganku. Mereka mengenaliku namun terlihat ragu-ragu. Aku tidak tahu arti keraguan itu, mungkin mereka masih sama bingungnya denganku. Beranjak aku menuju peti t...

Menunggu

aku jatuh cinta pada setiap keping kenangan yang kita kumpulkan bersama ketika uap dari kedua cangkir kopi kita mulai mengepul. lalu percik api dari korek di tangan kananmu menyulut anak-anaknya pada sebatang rokok yang telah tersisipkan di kedua belah bibirmu. jari telunjuk dan jari tengahmu telah bersiap mencabutnya segera setelah kamu hisap racun-racunnya. kamu berceloteh, seperti biasanya. telingaku bersukacita, baginya suaramu merupakan melodi terindah. hanya dengan kamu, aku bisa menjadi pendengar setia. mulutku, terkatup. rapat. kisah-kisahmu mengalir deras, hingga detik menit jam terlewat dan aku masih termangu menyangkutkan daguku pada kedua telapak tangan yang senantiasa menyangga dengan tidak berat hati. kamu membuat aku terpaku. tahukah kamu aku tidak pernah sediam ini? tak bisa kubayangkan bila beberapa bulan lagi mungkin aku hanya akan kembali menjadi seorang aku yang tidak merindu pada celotehmu. namun aku percaya, Tuhan tidak mempertemukan kita dengan sia-sia. yang m...